تبليغاتX
بسم رب العرش

 

 

چو فهمیدم که روزی بعد از آن عشق

 

تمام تارو پودت سنگ گشته ست

 

ولی با علمِ بر این درد جانسوز

 

دلم دیگر برایت تنگ گشته ست

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 1387/08/24ساعت 5:52 بعد از ظهر  توسط فریال عالم شناس  | 

 

 

برایت می نویسم در دو عالم

 

ندارم بهتر از تو یار دیگر

 

چو گویم دوستت می دارم از جان

 

وجودم گوید آن را بار دیگر

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 1387/08/24ساعت 5:48 بعد از ظهر  توسط فریال عالم شناس  | 
 

بدان دنیا همین سازندگی هاست

 

که در هر پاره اش یک پند دارد

 

اگر خود خوب باشی دست تقدیر

 

برای هر هوس یک بند دارد

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 1387/08/24ساعت 5:46 بعد از ظهر  توسط فریال عالم شناس  | 

 

 

سبک باری ز قید بار سنگین

 

به دوش بندگی راه نجات است

 

و پیوستن به خیل حق پرستان

 

وصال بی مثال کائنات است

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 1387/08/24ساعت 5:43 بعد از ظهر  توسط فریال عالم شناس  | 
 

 

آیا می دانید که ذهن انسان فرا تر از

 

اورا و اورای انسان فراتر از جسم فیزیکی

 

او قرار گرفته است ؟

 

آیا دوست دارید که با حاکم شدن بر

 

ذهن ، بر هاله و متعاقب آن بر بدن

 

فیزیکی خود غالب شوید ؟

 

بیماری انسان  ماحصل ذهن

 

بیمار اوست و سلامت انسان

 

حاصل ذهن سالم اوست .

 

با ما حکمروای روح و جسم

 

خود باشید .

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 1387/08/24ساعت 5:40 بعد از ظهر  توسط فریال عالم شناس  | 
 

 

آیا دوست دارید که با شناخت توانمندیهای درونی خود

 

 راه به دنیای دیگری باز کنید؟

 

یکی از آن راه ها :

 

بالا بردن دست دیگری با قدرت انرژی دست های شماست .

 

+ نوشته شده در  جمعه 1387/08/24ساعت 4:57 بعد از ظهر  توسط فریال عالم شناس  | 

 

غلط کردم غلط


چون که افتادم به راه تو غلط کردم غلط


دل چو دادم بر نگاه تو غلط کردم غلط


آنکه خود را در گناه تو رها کردم رها


چون پذیرفتم گناه تو غلط کردم غلط


تا که خو کردم ، پناهم را ز کف دادم ز کف


خو گرفتم در پناه تو غلط کردم غلط


روز هایم را به پای تو فدا کردم فدا


شب غمین بودم ز آه تو غلط کردم غلط


این که چون شمعی چراغت بوده ام بد بود بد


آنکه شب گشتم چو ماه تو غلط کردم غلط


من که دائم در نیاز تو فنا گشتم فنا


چون سپردم دل به گاه تو غلط کردم غلط


همچو آتش در دل آتش هوا گشتی هوا


سوختم در اشتباه تو غلط کردم غلط

 

+ نوشته شده در  جمعه 1387/08/24ساعت 4:45 بعد از ظهر  توسط فریال عالم شناس  | 

 

 

ثبت نام دوره های جدید آغاز شد

 

با فراگیری ریکی  و پرانیک  و شناخت کامل معجزه ی استفاده از

 

سنگ های درمانی و اشراف بر اصوات قرآن و جاپا و یاد گیری

 

استفاده ی صحیح از ذهن و شاغول ابن سینا و باز شدن آجنا (( چشم

 

سوم )) و هاله بینی می توانید قدم در دنیای جدیدی بگذارید که شاید پیش

 

 از این تجربه نکرده بودید .

 

فریال عالم شناس : شاعر دیوان از هبوط تا معراج و عضو ادبی انجمن

 

 های شعرا و گوینده ی رسمی وزارت ارشاد - ریکی مستر - پرانیک

 

تیچر - سنگ درمان و صوت درمان با استفاده از اصوات قران و

 

سانسکریت و هاله بینی از طریق هم سوئی و آموزش استفاده از شاغول

 

 ابن سینا .

 

شما ره ی تماس ۰۹۳۶۷۹۷۳۲۴۱

+ نوشته شده در  جمعه 1387/08/24ساعت 4:22 بعد از ظهر  توسط فریال عالم شناس  | 

 

 

 

مُخمّسی با نام امام حسن (ع)

 

 

از دیوان از هبوط تا معراج

 

 

حُسنِ حَسن گفته شود بر سر گفتارِ لَبی  

 

 

وای حَسن آمد وُ شوق آمده در جان نَبی

 

 

نور فشان گشته جهان ، از قدمش نیمه شبی

 

 

روی مَهَش شهد شکر ، همچو شرابِ رُطبی

 

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

 

تابِش ِاو تابِشِ ِ مَه برگذر ِ کوچه وُ راه

 

 

ریخته بر ماه جَبین ، موی سَرَش شام سیاه

 

 

 

حُسنِ حَسن ، چِهرِ حَسَن روی مهش پرتوی ماه

 

 

 

از حَسَن چِهرِ حَسَن دیده کند تاب وتبی

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

موی تراشیده ی او نقره شود بر فقرا

 

 

جَدَّ حَسَن گفته از و در شب زیبای حَرا

 

 

دست مرا روز جزا گیر و تو دریاب، مرا

 

 

گر،که درِ آن جهل ِ غلط آمده بر من طَرَبی

 

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

 

عطر دلاویز تنش مست کند جان ترا

 

 

 

یاس ، معطّر کند آن مخمل دامان ترا

 

 

عِطر نسیمی ز خدا پر کند ایمان ترا

 

 

 

گفتن از آن عِطر خدا بر تو ندارد سببی

 

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

اینکه علی اَبّ ِ حَسَن ، فاطمه ممدوح خداست

 

 

آدم انسان شده ، یک ذره از آن روح خداست

 

 

ذرّه ، تزلزل نکند چون که از آن کوه خداست

 

 

وای اگر ذره کند قصد هبوط شَعَبی

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

 

حیدر وُ زهرا زِ حَسَن صاحب ِ دنیا شده اند

 

 

این من و آن من پس از این دیگر از آن ما شده اند

 

 

 

بعدِ حَسَن مُلکِ مَلِک جمله چه تنها شده اند

 

 

صوت ملائک همه شب گفته ز داد ِ طَلَبی

 

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

 

هیچ فصیحی به سخن همچو حَسَن دیده نشد

 

 

این همه نظم ِبه لغت  در سخنی چیده نشد

 

 

وای به ولله قسم ، غیر پسندیده نشد

 

 

وقت سرودن ز حَسَن گفته قلم از ادبی

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

 

وقت وضو لرزه رود در تن وُ دستان حَسَن

 

 

زُهد ِ حَسَن رفته در آن مبدا ایمان حَسَن

 

 

جان محمد به علی ، جان علی ، جان حسن

 

 

زُهد ِ امامان به طلا ، زُهد من و ما حلبی

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

هیبت او در دو جهان گشته کران تا به کران

 

 

دیده ی عالم همه جا بر نگه او نگران

 

 

گفته علی در کُتُبش از حَسَنش با دگران

 

 

هیچ نَشد بی سببی ، گر که شوی بر حَسَبی

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

بر رُخ او در نظرم نقطه ی رب خال حَسَن

 

 

هر که شنید ست ازو،رفته به دنبال حسن

 

 

جُعده به نفرین مَلِک در بد احوال حسن

 

 

آتش دوزخ بزند بر شَرَرِ او حَطَبی

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

شید درآمد به شبی

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1387/07/24ساعت 12:11 بعد از ظهر  توسط فریال عالم شناس  | 

 

 

انتظار

 

من منتظرم تا که تو از راه بیایی

 

از سقف سماء هم چو رخ ماه بیایی

 

من تشنه ی دیدار تو ام  ناجی عالم

 

عالم که شود تشنه تو آن گاه بیایی

 

یک عمر طویل است تو رحمی به دلم کن

 

حیف است اگر فرصت کوتاه بیایی

 

دانم که گنه در همه جا ریشه دوانده

 

دانم که در این راه به اکراه بیایی

 

مسکین تو هستیم و همه در پی رهبر

 

خشنودم از آن جاه که چون شاه بیایی

 

دانم که گریزانی از این عالم پر فسق

 

وقت است که از محضر الله بیایی 

 

ای مهدی موعود کجا جای تو جویم ؟

 

ای کاش از آن مقصد دلخواه بیایی

 

در غیبت تو سینه ی ما آه کشان است

 

تا شاید از این راه بر این آه بیایی

 

در حق بشر وصل به اخلاص حلال است

 

حق است به ما گر تو به ولله بیایی

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 1387/01/13ساعت 0:0 قبل از ظهر  توسط فریال عالم شناس  | 

 

 

چون که بسم الله را بر زبان آرد کسی

 

از طلسم نام حق دل به وجد آید بسی

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 1387/01/12ساعت 2:12 بعد از ظهر  توسط فریال عالم شناس  | 
 

 

شماره ی تماس ویژه برای پاسخ گویی

 

 به علاقه مندان به یادگیری 

 

 دانش ریکی در دوره های آموزشی

 

ریکی و پرانیک و سنگ درمانی و

 

 صوت درمانی و هاله بینی

 

با اخذ مدرک و جهت خرید کتاب

  

 

۰۹۳۶۷۹۷۳۲۴۱

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 1387/01/04ساعت 6:13 بعد از ظهر  توسط فریال عالم شناس  | 

 

 

  خواندن نظرات شما در مورد وبلاگ ،  

 

  اشعار و دکلمه به ما انرژی مضاعف خواهد داد  

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1386/12/23ساعت 12:39 بعد از ظهر  توسط فریال عالم شناس  | 

 

 

برای شنیدن شعر وصل یزدان

 

 با دکلمه ی شاعرو گوینده ی رسمی وزارت ارشاد 

 

 ( فریال عالم شناس )

 

 کافیست روی دکمه ی

 

 Download کلیک کنید و

 

 قبل از دانلود با Play کردن گوش نمایید .

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1386/12/23ساعت 12:34 بعد از ظهر  توسط فریال عالم شناس  | 

 

 

حیوان گناه

 

 

کسی گویی که در من زندگی کرد

 

 

و با من آرزو هایش ادا شد

 

 

ولی این تن که مشمول گناه است

 

 

در این بازی چه ناراضی فدا شد

 

 

کسی در من صدای دیگری بود

 

 

که با فریاد من را شاد می کرد

 

 

صدایی برتر از اصوات وجدان

 

 

که روحم را ز غم آزاد می کرد

 

 

کسی گویی که چشم دیگرم بود

 

 

و آن نادیدنی را خوب می دید

 

 

و تن در خواهش این ناجوانمرد

 

 

همیشه خویش را مغلوب می دید

 

 

کسی از پشت دیوار وجودم

 

 

میان بند بندم خانه می کرد

 

 

و این مهمان شادی های منفور

 

 

مرا از کرده ام دیوانه می کرد

 

 

کسی انگار با من حرف می زد

 

 

و دنیا را چه بد تفسیر می کرد

 

 

ولی با این همه ، آن حرف بد هم

 

 

چه راحت در دلم تاثیر می کرد

 

 

کسی انگار در هر لحظه ام بود

 

 

و از لذات بی اندازه می گفت

 

 

و من با خود خیالم این چنین بود

 

 

که او با من ز چیزی تازه می گفت

 

 

مرا آنقدر در پوچی فرو برد

 

 

همان حیوان که روی دیگرم بود

 

 

که وجدان از ملامت راحتم کرد

 

 

و میل هر گناهی در سرم بود

 

 

میان ارتباطی خارج از شرم

 

 

مرا آن اهرمن بیچاره می کرد

 

 

و آن حرمت که در الفاظ جاریست

 

 

به تیغ بی حیایی پاره می کرد

 

 

و من سرخوش از این بی خود شدن ها

 

 

به نحوی زشت روحم سنگ می شد

 

 

نه مثل آن زمان بچگی ها

 

 

که دل برجا نمازم تنگ می شد

 

 

میان من چه حیوانی رها بود

 

 

گناه آن آتش همواره سوزان

 

 

و آن شیطان که بر هیزم به رقص است

 

 

و شب می سازد از روز فروزان

 

 

گناه این میهمان سال ها پیش

 

 

هنوز از این تن غمگین نرفته ست

 

 

گمانم در جهان از بار بر دوش

 

 

کسی چون من چنین سنگین نرفته ست

 

 

ولی روزی به خود گفتم که باید

 

 

خودم را از گنه تطهیر سازم

 

 

چرا باید که در تکرار باطل

 

 

وجودم را ز بودم سیر سازم

 

 

که در آن لحظه های مطلق ننگ

 

 

همیشه خنده های پر صدا هست

 

 

دگر فرصت برای گریه ای نیست

 

 

که در سجاده های بی صدا هست

 

 

اگر بر عشق نا حق مبتلایید

 

 

به میل حق فراموشش بسازید

 

 

که گرمای حقیقت را سرانجام

 

 

در آن گرمای آغوشش ببازید

 

 

سبک باری ز قید بار سنگین

 

 

به دوش بندگی راه نجات است

 

 

و پیوستن به خیل حق پرستان

 

 

وصال بی مثال کائنات است

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1386/12/23ساعت 10:49 قبل از ظهر  توسط فریال عالم شناس  | 

 

ایمیل  : Arian_Ferial@Yahoo.Com                

        

Ferial_Alam@Yahoo.Com

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1386/12/22ساعت 5:20 بعد از ظهر  توسط فریال عالم شناس  | 

 

سراینده ی شعر و دکلمه از : فریال عالم شناس

 

دانلود

 

وصل یزدان

 

 ماورا در انحصار گفت نيست 

آنقدر ها گفتن از او مفت نيست


من دمادم ذكر ياحق مي كنم


روح را بر كوه ملحق ميكنم


در وجود بي كران ترديد نيست


با وجود شبهه اي اميد نيست


اعتقادم بر وراي ماوراست


مثل آن تنزیل وحی در حراست


نور را بر هر كسي مقدور نيست


ديدن نا ديدني ها زور نيست


روح را بايد كه تطهيرش كني


از جواني رفته تا پيرش كني


وصل با حق راحت درويش نيست


راحتي در راه تو در پيش نيست


اتصال حق برايم آرزوست


در توصل جان من در جست و جوست


روز ها را طي بطلان مي كني


ناگهان ذكري ز قران مي كني


لحظه هايت لحظه ي تكرار نيست


در جهالت فرصت انكار نيست


من ز عين الشمس حاجت ديده ام


نور حق را در عبادت ديده ام


در نيايش ذهن ما مشغول شد


فاعلي در فعل خود مفعول شد


كاسه ي صبرم دگر لبريز گشت


ذولفقاران بر تزلزل تيز گشت


بال ارواحان به پرواز آمده ست


كودك در خود به ما باز آمده ست


ما سراسر راه قرآن مي رويم


هر رهي گويد به ما آن مي رويم


چون كه طي العرض عاشق بودن است


شرط معشوقي به لايق بودن است


از بد قسمت تشكر مي كنيم


قسمتي ديگر تصور مي كنيم


در تجسم روح ما تسخير نيست


آن بدي در بعدي از تصوير نيست


كهكشان راهي به مقصد مي شود


چشم سوم بر بدي سد مي شود


در بصيرت حالتي از كبرياست


مرد باهر در تبلور بي رياست


راه وصل اما طريقي مشكل است


چون نه در ظاهر ميان آن دل است


در تظاهر عابدان را شوق نيست


عبد عابد گردنش را طوق نيست


او به پنهان جاري انوار شد


در تمسك روزيش انبار شد


در مساجد حرمت تكريم نيست


بين آنان از جهالت بيم نيست


جهل خود را از مهم افزون كنيد


جامه را از غم غريق خون كنيد


تا كجا در نا كجا اقبال پوچ


جستجو در لحظه ها دنبال پوچ


اين جهان بر ما به قدر يك دم است


درك لايدرك سراسر ماتم است


من زمان را لا زمان پر مي كشم


از مكان تا لامكان سر مي كشم


تا كه در يابم كه ايزد دور نيست


هيچ انساني به غم مجبور نيست


معرفت آن انتهاي شادي است


وصل يزدان لحظه ي آزادي است

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1386/12/22ساعت 5:13 بعد از ظهر  توسط فریال عالم شناس  |