تبليغاتX
بسم رب العرش

 

 

 

مُخمّسی با نام امام حسن (ع)

 

 

از دیوان از هبوط تا معراج

 

 

حُسنِ حَسن گفته شود بر سر گفتارِ لَبی  

 

 

وای حَسن آمد وُ شوق آمده در جان نَبی

 

 

نور فشان گشته جهان ، از قدمش نیمه شبی

 

 

روی مَهَش شهد شکر ، همچو شرابِ رُطبی

 

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

 

تابِش ِاو تابِشِ ِ مَه برگذر ِ کوچه وُ راه

 

 

ریخته بر ماه جَبین ، موی سَرَش شام سیاه

 

 

 

حُسنِ حَسن ، چِهرِ حَسَن روی مهش پرتوی ماه

 

 

 

از حَسَن چِهرِ حَسَن دیده کند تاب وتبی

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

موی تراشیده ی او نقره شود بر فقرا

 

 

جَدَّ حَسَن گفته از و در شب زیبای حَرا

 

 

دست مرا روز جزا گیر و تو دریاب، مرا

 

 

گر،که درِ آن جهل ِ غلط آمده بر من طَرَبی

 

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

 

عطر دلاویز تنش مست کند جان ترا

 

 

 

یاس ، معطّر کند آن مخمل دامان ترا

 

 

عِطر نسیمی ز خدا پر کند ایمان ترا

 

 

 

گفتن از آن عِطر خدا بر تو ندارد سببی

 

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

اینکه علی اَبّ ِ حَسَن ، فاطمه ممدوح خداست

 

 

آدم انسان شده ، یک ذره از آن روح خداست

 

 

ذرّه ، تزلزل نکند چون که از آن کوه خداست

 

 

وای اگر ذره کند قصد هبوط شَعَبی

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

 

حیدر وُ زهرا زِ حَسَن صاحب ِ دنیا شده اند

 

 

این من و آن من پس از این دیگر از آن ما شده اند

 

 

 

بعدِ حَسَن مُلکِ مَلِک جمله چه تنها شده اند

 

 

صوت ملائک همه شب گفته ز داد ِ طَلَبی

 

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

 

هیچ فصیحی به سخن همچو حَسَن دیده نشد

 

 

این همه نظم ِبه لغت  در سخنی چیده نشد

 

 

وای به ولله قسم ، غیر پسندیده نشد

 

 

وقت سرودن ز حَسَن گفته قلم از ادبی

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

 

وقت وضو لرزه رود در تن وُ دستان حَسَن

 

 

زُهد ِ حَسَن رفته در آن مبدا ایمان حَسَن

 

 

جان محمد به علی ، جان علی ، جان حسن

 

 

زُهد ِ امامان به طلا ، زُهد من و ما حلبی

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

هیبت او در دو جهان گشته کران تا به کران

 

 

دیده ی عالم همه جا بر نگه او نگران

 

 

گفته علی در کُتُبش از حَسَنش با دگران

 

 

هیچ نَشد بی سببی ، گر که شوی بر حَسَبی

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

بر رُخ او در نظرم نقطه ی رب خال حَسَن

 

 

هر که شنید ست ازو،رفته به دنبال حسن

 

 

جُعده به نفرین مَلِک در بد احوال حسن

 

 

آتش دوزخ بزند بر شَرَرِ او حَطَبی

 

 

 

لَستَ شَبیهاً بِعَلی ، اَنتَ شبیهٌ بِاَبی

 

 

 

شید درآمد به شبی

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1387/07/24ساعت 12:11 بعد از ظهر  توسط فریال عالم شناس  |